هفت

وقتی به منابع کهن ایرانی رجوع می کنیم با هفت امشاسپند روبرو می‌شویم.

این هفت امشاسپند عبارتند از:

- اورمزد (سرور دانا) (۱)

- بهمن (اندیشه نیک)

- اردیبهشت (بهترین راستی)

- شهریور (بهترین پادشاهی)

- سپندارمذ (تقدس و فروتنی)

- خرداد (کمال و رسایی)

- امرداد (بی مرگ و جاودانگی)

امشاسپندان در گاثا ها به عنوان صفات خدای جهان آفرین بیان شده‌اند و شاید همین که هفت امشاسپندان در نظر گرفته شد ریشه در ارزش هفت در میان ایرانیان داشته است.

رفته رفته اندیشه‌ها و مفاهیمی مانند «هفت کشور»، «هفت دیدگاه نیک به آتش»، «هفت خوان» و … را پدید آمد و آن هنگام که به کمال رسید «هفت شهر عشق» و در نتیجه مفاهیم بالای عرفانی عرضه شدند. در فرهنگ ایرانی رسیدن به هر یک از مراحل هفت گانه به منزله قدمی در راه کمال است.

از همین رو هفت سین هم از ارزش بسیار بالایی برخوردار است. به باور بسیاری از پژوهشگران هفت سین با هفت امشاسپندان پیوند دارد ولی درباره اینکه هفت سین چیست و از کجا آمده، گفته های زیادی بیان می‌شود. برخی می‌گویند در ابتدا هفت «شین» بوده، برخی دیگر می گویند هفت «چین» (چیدنی) بوده است.

اما آن چیزی که اهمیت دارد همین «هفت» است. هفت که یاد آور مراحل کمال و پیشرفت می باشد.

۱- به عقیده برخی از پژوهش گران اولین امشاسپند سپنته مینیو (خرد مقدس) می باشد. برخی دیگر هم معتقدند که در ابتدا شش امشاسپندان بوده است و سپس اورمزد را هم به عنوان یکی از امشاسپندان در

/ 1 نظر / 141 بازدید
زادچهر

جالب بود برام. سپااااااااااااااس دوست دارم وبلاگتونو لینک کنم. ایا میتونم؟